EH-EW

[EH]แข่งกินเร็ว

posted on 17 Sep 2011 16:39 by meizhangza in EH-EW
มาอัพบล็อกหลังดองเป็นชาติ...ก็หวังว่าจะทันเดทไลน์และลูกไม่ต้องทำงานชดใช้นะคะ อิอิ
 
อยากบอกว่าการเขียนให้อยู่ในหนึ่งหน้ามันยากจริง Orz เพราะปกติฉันมันเวิ่นเว้อสินะ
 
เอ็นทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 

ดีมอสมองอาหารสี่อย่างตรงหน้าด้วยสายตาเหม่อลอย ที่แทบจะเรียกได้ว่า "ตาลาย"  เด็กหนุ่มผู้ที่กระเพาะมีความจุไม่เคยสิ้นสุดผู้นี้  ถึงกับยอมอดอาหารสองมื้อเพื่อมาปิดท้ายมื้อเย็นอันแสน "พิเศษ" สุดของวันด้วยอาหารแจกฟรีในงานอีเวนท์โรงเรียนโดยเฉพาะ  ดีมอสกัดเล็บด้วยความเครียด  พลางมองอาหารทั้งสี่อย่างด้วยสายตาลังเล แต่เอาเหอะ หิวขนาดนี้แล้ว จะอันไหนก่อนก็เหมือนกันแหละ!!!!  ว่าแล้วมือก็คว้าหมับเอาจานที่ดูท่าจะกินแล้วอิ่มที่สุดมาก่อนด้วยมือที่สั่นเทาเพราะความหิวจัด  หน้าเค้กสีชมพูสดใสประดับอยู่บนเนื้อเค้กนุ่มลื่นจนเหลวละลายที่ไม่อาจระบุสีได้  บนนั้นอุดมไปด้วยของประดับตกแต่งมากมายที่สมกับสรรพคุณที่บรรยายไว้ว่าอุดมด้วย DNA แต่เอาเหอะ ถึงเขาจะไม่รู้ว่าเจ้าดีเอ็นเอนี่มันคืออะไรแต่บางทีมันคงเป็นสิ่งที่ดีต่อร่างกายมากๆ ไม่งั้นคนคิดเมนูก็คงไม่เอามาเป็นจุดขายหรอก  ดีมอสพยายามรักษามารยาทตามที่ปู่เคยสอนไว้  หยิบมีดมาพยายามตัดแบ่งเค้กแล้วทยอยกิน  แต่ทว่า  มีดโลหะเงินกลับไม่อาจสัมผัสถึงเนื้อใดๆ ได้ทั้งนั้น  มันดูราวกับถูกดูดให้ซึมลงไปในวัตถุสีชมพูสวยแล้วค่อยๆ จมหายลงไปในเนื้อเค้ก  พอดีมอสดึงมีดออกมาก็กลับพบเพียงวัสดุแปลกประหลาดที่ติดปลายมีดมา  แม้จะยังระบุไม่ได้ว่าเจ้าสิ่งนั้นคืออะไร  แต่เขาก็เลียมีดอย่างใจเย็นด้วยสายตาหิวกระหายอย่างที่สุด ในเมื่อตัดไม่ได้ก็กินมันทั้งอย่างงี้ละกัน!! ดีมอสเรียกทัพพีขนาดเท่าฝ่ามือตัวเองมา  แล้วจ้วงเค้กเข้าปากในคำเดียว

"อออออออออ ออหร่อยยยยยยยย" เด็กหนุ่มพูดทั้งที่สิ่งมีชีวิตหลากหลายชนิดยังคงลอยอยู่เต็มปากปะปนกับเนื้อเค้กสีชมพูที่ดูเหมือนเมือกนั้น  ดีมอสเคี้ยวต่อไปอย่างมีความสุข

"อุ้ย อันนี้เหมือนเยลลี่เลยอ้ะ อร่อย" โดยหารู้ไม่ว่านั่นคือหนอนตัวเป็นๆ...

"อุ้ย อันนี้ก็ทั้งนิ่ม ทั้งกรอบในอันเดียว เจ๋งจริงๆ"ก็กินต่อไปโดยไม่รู้ว่าคือลูกตา

"อึ๋ย สตอเบอร์รี่นี่นา เปรี้ยวอ่ะ" แต่น่าแปลกที่ของธรรมดาๆ อย่างสตอเบอร์รี่เจ้าตัวกลับต้องฝืนกินด้วยสีหน้าผะอืดผะอม

"นี่กรอบๆแห้งๆ แปลกๆ ดี" มันคืออะไรซักอย่างที่แลดูเหมือนปีกมังกรจิ๋ว แต่แน่ล่ะ คนที่กำลังหิวจนตาลายอย่างดีมอสคงไม่สนใจหรอกว่ากำลังกินอะไรอยู่ ขอให้กินแล้วอิ่มก็พอ

รายการอาหารต่อไปที่ดีมอสหันไปหาคือคุกกี้กับชาเขียวบ่อกบ ด้วยความน่ารักของตากบน้อยที่จ้องมองมาด้วยรอยยิ้มร่าเริง ทำให้ดีมอสไม่ลังเลใจเลยที่จะ... ...กร๊วบ...ง่ำๆ...ง่ำๆ..."...อร่อยยยย" และด้วยสีหน้าราวกับเพิ่งได้ขึ้นสวรรค์ คุกกี้ทั้งจานก็หมดลงในพริบตา  ดีมอสแทบจะสาดน้ำชาลงคอด้วยความเร่งรีบเพราะหิวจัด  ราวกับมือทำงานไม่ทันใจความต้องการของกระเพาะ

"ไอติมนี่แอบให้รสสัมผัสเหมือนเค้กเมื่อกี้แฮะ สงสัยคงใส่เหมือนกัน แต่โธ่ ละลายซะแล้ว อร่อยน้อยลงเลย" ถึงจะยังบ่นพึมพำไปตามประสาแต่ดีมอสก็กระซวกไอติมหน้าตาน่าสงสารเหงาหงอยหมดลงในพริบตา ตามด้วยหนอนตัวน้อยที่เจ้าตัวหยิบมาเคี้ยวกร๊วบๆ อย่างไม่รู้สึกรู้สา วิปครีมที่ไม่รู้ละลายปนไปกับไอศครีมตอนไหนก็ถูกจัดการเรียบเช่นกัน

"สุดท้ายก็ ไฮไลท์สินะ" หัวเราะอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้าเพราะอารมณ์ดีที่รู้สึกอิ่มขึ้นมาอีกนิด (แม้ว่าจะยังกินได้อีกเยอะ) ดีมอสก็หยิบเจ้าแมลงน้อยที่ลอยอ่อนแรงอย่างน่าสงสารอยู่บนน้ำกล้วยใจระทวย พร้อมใบไม้มาห่อด้วยเปลือกกล้วยให้เป็นขนาดพอดีคำ อ้าปากกว้างๆ แล้วยัดเข้าปากในคำเดียวก่อนจะตามด้วยน้ำกล้วยอึกใหญ่

"ฮ่าา เท่านี้เปลือกกล้วยก็ไม่ขมแล้ว" นี่แกกังวลที่เปลือกกล้วยเรอะ!!!! ดีมอสดื่มน้ำกล้วยแล้วในไม่กี่อึดใจมันก็หมดแก้ว  เด็กหนุ่มปาดริมฝีปากอย่างสมใจ แต่กระนั้นก็ยังมีความไม่พอสะท้อนอยู่ในดวงตา  ยังคิดอยู่เลยว่าจะแวะไปหาอะไรกินที่โรงครัวต่อ  ทว่า ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ไม่สามารถโผล่ไปโรงครัวได้อีกสองวันเต็มๆ เลยทีเดียวเพราะดันท้องเสียอย่างหนักจนเสียน้ำมาก ร่างกายอ่อนแรง ต้องไปนอนห้องพยาบาลสองวันเต็มเลยทีเดียว

หวังว่านิทาน เอ๊ย บทเรียนในวันนี้คงสอนให้ดีมอสได้รู้ว่า ไม่ใช่ทุกอย่างบนโลกใบนี้ที่กินได้

edit @ 17 Sep 2011 16:44:23 by meizhangza

Twitter Updates

    follow me on Twitter